De Vrouwenfluisteraars.
Uit je k*thuwelijk. Jij sterker dan ooit.
Coachingspraktijk voor vrouwen tijdens en na jouw scheiding.
Voor de buitenwereld had je het perfecte plaatje: een man, kinderen, een mooi huis en een goede baan. Je werd alleen niet gezien en gehoord binnen je huwelijk. Na een lange weg van twijfel en zoeken, voel je nu rust in je besluit: je gaat scheiden.
Inmiddels is je omgeving op de hoogte en tóch voel jij je helemaal alleen staan in het scheidingsproces. Je had verwacht dat je meer steun zou krijgen. Je ligt s ’nachts wakker en denkt “Kan ik mijn kinderen een stabiele basis geven en hoe zorg ik dat ik niet driehoog achter eindig?”
En terwijl jij de dagen, maanden of jaren doorloopt, merk je dat het leven na een scheiding niet begint met een frisse start, maar met een overgangsgebied waar niemand je echt op voorbereidt. Je omgeving vindt vaak dat je het “nu toch wel verwerkt zou moeten hebben”, alsof er een houdbaarheidsdatum zit op het loslaten van een leven dat je jarenlang hebt opgebouwd. Dus glimlach je vriendelijk, knik je begripvol… en ondertussen draag jij in stilte de verantwoordelijkheid voor je nieuwe leven. Je probeert je kinderen veiligheid te geven terwijl je zelf nog zoekt naar vaste grond. Je merkt dat je financiën meer aandacht vragen dan ooit en dat voelt soms kwetsbaar.
Je dacht dat vrijheid vanzelf zou komen na de scheiding, maar vrijheid vraagt óók om grenzen, keuzes en het doorbreken van oude patronen. Dat kost tijd, moed en zelfcompassie. En dan zijn er die momenten waarop het opeens binnenkomt: dat jij degene was die durfde te kiezen voor waarheid boven schijn. Dat jij dit allemaal alleen draagt, elke dag weer.
Die nieuwe versie van jou staat al klaar. Steviger. Vrijer. Zelfverzekerder. Soms heb je alleen iemand nodig die met je meekijkt, die je herinnert aan je kracht op de dagen dat jij haar even niet voelt.
Steun tijdens (en na) de scheiding, herken jij deze dilemma’s?
De kogel om te gaan scheiden was een aantal weken geleden al door de kerk. Je man zit nu op de bank, zijn blik vastgeplakt aan zijn telefoon, terwijl jij voor de derde keer zegt: “We moeten het écht hebben over de scheiding.” Hij kijkt nauwelijks op en zucht: “Je bent gewoon moe, straks op vakantie komt het wel goed.” Voor hem lijkt het scheiden een fase, voor jou is het de keiharde waarheid die je al zo vaak hebt uitgesproken. Hij hóórt me weer niet, ben ik onzichtbaar?!”
Als je met jouw gezin lachend aan tafel zit en jullie zoon weer eens de clown uithangt, overvalt het je ineens. “Zullen ze me later ooit vergeven dat ík degene was die de knoop doorhakte om te gaan scheiden?” Hun vrolijkheid steekt je, omdat je weet dat er straks tranen zullen zijn die je niet kan wegtoveren. Elke avond fluistert er een stemmetje: “heb ik wel het recht om hun wereld zo op zijn kop te zetten?”
Vrijdag is weer zo’n dag: je draait de was, kookt voor het gezin en strijkt nog even het overhemd van je soon-to be-ex, want hij heeft een belangrijke afspraak en is al laat. Ondanks dat het jou eigenlijk niet uitkomt, doe je het toch. Je bent moe, maar gaat door, zoals je toch al jaren doet. Altijd sta je aan, altijd trek jij de kar. Je verlangt zó naar het moment dat dit ophoudt...
Op papier klopt het allemaal: je salaris komt gewoon binnen, er staat wat spaargeld, dus geen paniek. Alleen voelt geld tijdens de scheiding opeens heel anders. Je hoort jezelf vragen stellen als: “hoeveel hypotheek krijg ik straks alleen? Of hoeveel heb ik straks nog te besteden na mijn vaste lasten?” Vragen waar je tot voor kort nog geen seconde aandacht aan gaf. En ergens diep vanbinnen die angst dat anderen je zullen zien als die gescheiden vrouw die het financieel niet redt.
Op maandag weet je het nog steeds zeker: dit huwelijk is écht voorbij, je wilt vrijheid en eindelijk trouw zijn aan jezelf. Op dinsdag schiet je in de stress: “hoe ga ik dit de kinderen later uitleggen en wat als ik straks alles en iedereen kwijtraak?” Op woensdag gooi je jezelf in de modus die je zo goed kent: lijstjes maken, woningen zoeken, hypotheek berekenen, alsof je projectleider bent van je eigen scheiding. En op donderdag denk je: “misschien overdrijf ik gewoon”, maar diep vanbinnen weet je… dit keer kies je niet voor veiligheid, maar eindelijk voor jezelf.
Wat gebeurt er als je geen actie onderneemt tijdens of na je scheiding?
Omdat jij degene was die de knoop doorhakte, word je gezien als de dader en keihard veroordeeld. Steun en begrip vanuit je omgeving? Nauwelijks, waardoor jouw zelfvertrouwen inmiddels onder het vriespunt is gedaald. Uit schuldgevoel slik je alles in en stem je haast overal mee in, want jij wilde dit toch?
En nu woon je dus driehoog achter (bij wijze van spreken), pieker je dagelijks over de verdeling van de gezamenlijke verantwoordelijkheden, de invloed van de nieuwe vriendin van je ex op jouw kinderen, je gewijzigde financiële situatie en voel je dat het niet eerlijk verdeeld is. Ook de zorg voor de kinderen rust grotendeels op jouw schouders, terwijl hij in het weekend de “pretvader” speelt.
De scheiding heeft je eigenlijk geen stap verder gebracht en al zeker geen geluk. Je overleeft — nog steeds — terwijl je dromen van jouw leven na de scheiding één voor één verdwijnen.
Herkenbaar? Mail of bel ons vandaag nog.
Vertel ons je verhaal, we luisteren met liefde en zonder oordeel.
Wij staan in je hoek, volledig, ook als je omgeving daar op dit moment wat minder goed in mee kan.
